ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗੁਰਸੇਵਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਧਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਛਾਣ ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ, ਗੁਰਸੇਵਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਥੈਲਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੈਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਬਚਤ ਸਨ।
ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਥੈਲਾ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਥੈਲਾ ਇੱਕ ਨਹਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਰੁਪਇਆ ਕੱਢੇ ਉਹ ਥੈਲਾ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨਾਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਨੇਕੀ ਦਾ ਇਨਾਮ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।"
ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਭਰੋਸਾ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
**ਸਿੱਖਿਆ (Moral):**
ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਰਾਹ ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਅਸਲ ਇੱਜ਼ਤ, ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
Comments
Post a Comment