## 💔 **ਆਖ਼ਰੀ ਖ਼ਤ**
**ਅਮਨਦੀਪ** ਤੇ **ਨਵਜੋਤ** ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸਾਂਝੇ ਸਨ — ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਉਣ ਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ।
ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ,
> “ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਹਾਲ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।”
ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਬੇਅੰਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ — ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਗਿਆ, ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਨਵਜੋਤ ਦੀ **ਸ਼ਾਦੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।**
ਉਹ ਦਿਨ ਉਹਦੀ ਦੁਨੀਆ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ। ਅਮਨਦੀਪ ਕਦੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰਾਤ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਦਾ — ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਨਾਮ।
ਉਸਦੀ ਡਾਇਰੀ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਪੰਨਾ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ:
> “ਪਿਆਰੀ ਨਵਜੋਤ,
> ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਦੁਆਵਾਂ ‘ਚ ਅੱਜ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਹੀ ਨਾਮ ਹੈ।
> ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ, ਸਮਝੀ ਮੈਨੂੰ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ।
> ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇਂ, ਸਮਝੀ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ।”
ਇੱਕ ਦਿਨ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ — ਅਮਨਦੀਪ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਉਹ ਉਸਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸਦੀ ਡਾਇਰੀ ਮਿਲੀ।
ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਉਸ ਡਾਇਰੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪੰਨੇ ‘ਤੇ ਉਹ ਚਿੱਠੀ ਸੀ।
ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਹ ਡਾਇਰੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ,
> “ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ…”
ਉਸ ਪਲ ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ **ਕੁਝ ਪਿਆਰ ਸਦੀਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।** 🕊️
---
### 🌹 **ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸਿੱਖ:**
> ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ,
> ਪਰ ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। 💔
> ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Comments
Post a Comment